Kościół w Dziwnówku - Dziwnówek - informator turystyczny

Historia

Lata 1945-1981
Pierwsi osadnicy Dziwnówka byli ludźmi głęboko religijnymi – tutaj znaleźli nie tylko dom i pracę, ale odnaleźli drogę do Boga – bo zawsze byli związani z Kościołem. W Dziwnówku jednak nie było świątyni, więc wybudowali kapliczkę, by ich wiara była czytelna, a na msze podążali do Dziwnowa, gdzie w remizie pogotowia morskiego odprawiano msze. Gdy w Dziwnowie w latach 70-tych rozpoczęto budowę kościoła, mieszkańcy Dziwnówka włączyli się do pomocy poprzez pracę i ofiary.

Kapliczka na ul.Kamienskiej

Rok 1980
Po nawiedzeniu prywatnych domów w Dziwnówku przez Obraz Matki Bożej Jasnogórskiej – powstaje wśród mieszkańców coraz usilniejsze pragnienie odprawiania Mszy św. niedzielnej w ich miejscowości.
Najpierw Msze odprawiane są w prywatnych domach, następnie w stołówce u pana Gienka Druzda przy ul.Wolności i w sanatorium „Wrocławianka” (obecny „Jantar”), a latem zbudowano grotę nad zatoką, gdzie wszyscy mieszkańcy i wczasowicze mogli licznie przyjmować Sakramenty św.

Grota nad zalewem

Rok 1981
Z początkiem roku rozpoczęto starania o zezwolenie na budowę Kościoła w Dziwnówku. Były to ciężkie czasy dla wiary katolickiej – władze komunistyczne były przeciwne tym planom, ale mieszkańcy z ks. Kałużnym na czele – jeszcze wtedy proboszczem parafii w Dziwnowie, nie zniechęcali się. Przygotowania do budowy kościoła trwały we wszystkich kierunkach.

Projekt kościoła

Rok 1982 przygotowania do budowy kościoła
Znaleźli się ofiarodawcy działki pod przyszły Kościół. Byli nimi państwo Kazimiera i Tomasz Gnojowi – ich dom, zamieszkiwany przez syna Stanisława, do dzisiaj sąsiaduje z kościołem.
Rozpoczęto gromadzenie materiałów budowlanych, ale Urząd Bezpieczeństwa z Kamienia Pom. zagroził ich likwidacji.
Władze Gminne w Dziwnowie były przychylniejsze i 14.06.1982r. wydały częściowe zezwolenie na wykopy i wylanie ław – mieszkańcy z ks. Kałużnym, jako nadzorującym prace, z rozpędu wylali również ściany fundamentowe.
14.07.82r. zostało wydane zezwolenie na budowę kościoła. Radość z tego powodu była wielka. Ks. Kałużny spotkał się z projektantem kościoła- mgr inż. Jerzym Oknińskim, kierownikiem budowy- p. Bogdanem Kokolusem, murarzami z Szamotuł i mężczyznami z Dziwnówka, których organizowała pani Józefa Markowska.

Ks.Kałużny z mieszkańcami wylewa fundamenty

18 lipiec1982r. - poświęcenie Kamienia Węgielnego
Uroczystość poświęcenia Kamienia węgielnego pod budowę kościoła - aktu tego dokonał Ks. Biskup Stanisław Stefanek, w asyście wielu księży, którzy przybyli specjalnie na tę uroczystość, lub przebywali w Dziwnówku na wakacjach.
Całą łączkę nad zatoką zajęli ludzie, którzy zjawili się tutaj z Dziwnowa, Wrzosowa, Kamienia Pom., a przede wszystkim mieszkańcy Dziwnówka i wczasowicze. Mszę uświetniła orkiestra z „Zastalu” z Zielonej Góry, która po uroczystości dała koncert pieśni religijnych.

Uroczysta msza w grocie

Rok 1982 – budowa kościoła
W poniedziałek rano 19.07.82r. stawiło się do pracy 2 murarzy z Szamotuł oraz mieszkańcy Dziwnówka do pomocy. Niektórzy z nich brali urlopy w pracy i całe zużywali na budowie od 6:00 do 22:00, albo dłużej przy rozstawionych reflektorach. Przychodzili również wczasowicze z Dziwnówka i Łukecina – zamiast opalać się na plaży – pracowali ciężko po to, aby podczas następnych pobytów móc uczęszczać na Msze do prawdziwego Kościoła. Pomagali rybacy z Dziwnowa, harcerze z Łodzi i różni obcy ludzie, od dzieci po osoby wiekowe. Dni te były pełne trudu i kłopotów: finansowych, materialnych i organizacyjnych. Ale prace posuwała się bardzo szybko. Kościół rósł z dnia na dzień.
Praca intensywna, pełna samozaparcia i przy zaangażowaniu wielu osób, dała nadspodziewane rezultaty. Kościół powstał po upływie 3 miesięcy od poświęcenia Kamienia węgielnego. Na tamte czasy, był to ewenement na skalę krajową.

16 październik1982
Ciężka praca od rana do nocy, poświęcenie i ofiarność całej społeczności przyniosły efekty.
Nareszcie Dziwnówek ma swoją prawdziwą Świątynię.
16.10.1982r. odbyła się uroczysta Msza, podczas której Ks.Biskup Stanisław Stefanek ,w asyście wielu księży dokonał poświęcenia nowego Kościoła w Dziwnówku. Przybyło wielu mieszkańców i zaproszonych gości. Radość była wielka z Domu Bożego, który od dziś miał stać otworem dla wszystkich parafian i wczasowiczów, dawać im wsparcie duchowe i natchnienie do chrześcijańskiego życia.

Wnętrze kościoła

Rok 1992
Dnia 1.06.1992r. Ks. Arcybiskup Metropolita Marian Przykucki ustanowił Rektorat św. Maksymiliana Kolbego w Dziwnówku – parafią, a proboszczem został Ks. Stefan Kałużny, dotychczasowy rektor. Została wybrana spośród mieszkańców pierwsza Rada Parafialna.
W tym roku przypadła także 10-cio lecie powstania Kościoła. Dla uczczenia tego jubileuszu zamówiono nowy ołtarz w formie tryptyku, przed którym do dziś modlą się parafianie.

Projekt ołtarza

Rok 1994
Dnia 26.10.1994r. dotychczasowy proboszcz Ks. Stefan Kałużny odchodzi na emeryturę i przenosi się do Budzenia w arcydiecezji poznańskiej. Parafię w Dziwnówku przejmuje nowy proboszcz przybyły z Międzyzdrojów – Ks. Tadeusz Moskal. Pełen energii zabrał się do pełnienia zadań duszpasterskich oraz remontów i upiększania Kościoła, plebanii, a także całego obejścia kościelnego. Parafię w Dziwnówku objął swą opieką i staraniem następny „dobry gospodarz”.

Ks. Tadeusz Moskal

Rok 2005
Dnia 25.082005r. Ks. proboszcz Tadeusz Moskal odchodzi na emeryturę ze względu na zły stan zdrowia, choć energii i chęci działania było w Nim jeszcze wiele. Wyjeżdża do Nowej Soli. Zostawia Kościół zadbany i dostatnio urządzony, jak przystało na Dom Boży. Będąc proboszczem parafii w Dziwnówku, włożył całe swoje serce w tę Świątynię, troszcząc się o nią, remontując ją, upiększając i wzbogacając.
Parafię przejmuje Ks. Zbigniew Niemasik, pełen operatywności, niespożytej energii i nowych pomysłów.

Ks. Zbigniew Niemasik

Rok 2006
Dekretem Ks. Arcybiskupa Zygmunta Kamińskiego miejscowość Wrzosowo i Rudawka powiększyły parafię św. Maksymiliana w Dziwnówku.

«« poprzednia strona - następna strona »»